Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty
Pokazywanie postów oznaczonych etykietą lifestyle. Pokaż wszystkie posty

wtorek, 22 marca 2016

Lulając trzynastomiesięcznego Dziedzica

Godzina 22:14. Dziedzic usypia na swoim materacyku dziennych drzemek. Usypia przy piersi. Trzynastomiesięczniak przy cycu? Patola! - powiedzą jedni. Laktoterror! - zawtórują drudzy. Cycki górą! - zakrzykną jeszcze inni.

A ja po prostu pragnę, by On już zasnął.

Zasypia. Powolutku, ale widzę, że odpływa. Powieki opadają. Matko, daj z prawej. A nie, czekaj, jeszcze z lewej nie dojadłem. Omniomniom. Też bym coś przekąsiła - myślę sobie. I wzdycham. Nieopatrznie robię to zbyt głośno. Dziedzic przerywa ssanie. Jedno oko się otwiera. Drugie pewnie też, ale nie widzę zza swego lewego karmnika. Patrzy. W tym patrzeniu jest pytanie. Nic, nic, Synuś, śpij. Aaa, kotki dwa. Buju buju. 
Znowu pije. Oczy się zamykają. O, to już chwilka i wstanę. Zjem, chałupę ogarnę, dokończę niedokończone, może jakiś relaks przy książce. Oczywiście, literatura o bobasowych sprawach, no ale przecie literatura. 
Jednak teraz najbardziej marzę o tym, by coś zjeść. Dziś nie było gazu. Wisiała kartka, uprzedzali. Niestety. Nie mogę mieć do nikogo pretensji. No ale przypomniałam sobie o tym dopiero, gdym rano próbowała odpalić to to, tę kuchenkę, palnik ten. Cisnę, duszę i nic. Aaa, dwudziesty pierwszy marca! Nici z ciepłego posiłku. Bobas dostał kaszkę instant, eko taką, a do niej owoce. LeMatka posiliła się waflami ryżowymi z keczupem i rukolą.
 Ale mniejsza z tym. Fakty są takie, że jest wieczór, noc już prawie, w moim brzuchu burczy, a Dziedzic wciąż nie śpi, choć zaraz, za chwilkę zaśnie. Taki nieprzykryty. Może przykryję? Nóżki gołe ma, bo portek od piżamy mu nie założyłam. Tylko pielucha i bluzka. No to może w nóżki chłodno. Hartuję go wprawdzie, ale może jednak ciągnie od drzwi balkonowych. To przykryję. Ostrożnie sięgam po kocyk. Na czuja, bo się obrócić nie mogę. Mam. Przykrywam powoli te moje niecałe dziesięć kilo szczęścia i myślami już jestem w lodówce. Błąd. Dziedzic wypuszcza pierś. Oczu nie otwiera, ale wiem że nie śpi. I nagle bach, klawy pomysł, robimy a kuku! Synuś nakrywa sobie głowę kocem. Potem odkrywa, i mym oczom ukazuje się ośmiozębny uśmiech. Potem powtórka. I znowu. A kuku. Milczę i czuję się z tym źle, że nie wchodzę w interakcję z własnym dzieckiem. Czuję się prawie wyrodna. Ale Bobas bawi się przednio. A kuku. Kocyk w górę, kocyk w dół. Przestań już - myślę sobie. I momentalnie czuję się z tym bardzo przeokropnie. Jak ja mogłam tak do niego pomyśleć? On tak sobie rozkosznie robi akuku tym puchatym kocykiem, takie ma dołeczki na rączkach, taki pogodny jest. Czego się czepiasz, stara? Czuję się jeszcze bardziej wyrodna, niż pięć minut temu. 
  Ok, znów mleko wkracza do akcji. Bobas ciumka i intonuje te swoje szamańskie, pierwotne, mleczne mruczando. Matko moja, tu już nic nie ma. Poproszę tę drugą. Mniomniom. Zegar tyka, jedzenie w szafkach i lodówce leży bezczynnie. Oby termin ważności nie minął, nim wybrzmią ostatnie tony tej mlecznej pieśni. Spoko, zasnął. Uff. Naprężam każdy mięsień, koncentracja na najwyższych obrotach. Czaję się, niby pantera do skoku. Jeszcze tylko muszę uwolnić pierś. Podłożyć palec, wysunąć. Wiecie, taki patent, żeby nie było głośnego cmoknięcia. Z reguły działa. Ale nie tym razem. Cmok. Mamo, gdzie idziesz? Jeszcze jem. Omniomniomniomniom. Dobra, zasnął i odwrócił buźkę w drugą stronę. Tym razem musi się udać. A gdzie tam, Dziedzic wykonuje jeden sprytny ruch i oto cały leży na swej matce. Ojej, jakie to kochane. Tuli tuli. Głaszczę złote kędziorki, gdy nagle ciszę przerywa odgłos wiertarki udarowej. No żesz...! A nie, to mój żołądek. Delikatnie, acz bez zbędnych ceregieli odkładam Dziecinę na materac. Ani drgnął. Hurra! Wstaję, ruszam. Kierunek - kuchnia. Po drodze staję na drewnianym klocku. Co mi się ciśnie na usta wie tylko ten, kto sam to przeżył. Jednak nie mogę wydać żadnego dźwięku, bo wówczas runie cały plan zjedzenia kolacji.
   I oto upragniona chwila, gdy stoję w kuchni pośród niepozmywanych naczyń, walających się obierków, śmieci, które wychodzą już z kubła. Uuu, ależ tu bałagan. Wewnętrzny głos mówi mi, że trzeba natychmiast to ogarnąć. Drugi głos rzecze: weź to olej i zjedz. Słucham ich obu i zagryzając ryżowego wafla biorę się za zmywanie. Jeszcze tylko stawiam na palnik (gaz już jest) gar pełen wody. Ugotuję sobie jaglanej kaszy, będzie super. Zjem z rodzynkami albo z dżemem. 
Na zegarze 23:22. Zmywam i jem. Nie, to nie jest nocne podjadanie. To walka o przetrwanie jest. 
Wtem! Słyszę jęknięcie. Ja je dobrze znam i wiem, co oznacza. Boję się odwrócić, boję się wyjść z kuchni. Chcę schować się do szafki, złożyć głowę na torbie z mąką gryczaną. Chcę tam siedzieć po ciemku, żując ryżowe wafle. Chcę zniknąć. W te pędy rzucam wszystko i pędzę do pokoju. Stoi na środku. Patrzy. Czeka. Śpij, Synku, jest noc, chodź, przytulę i pójdziemy spać. Dość szybko odpływa, bo też i podniósł się wcześniej w takim półśnie. Zasnął. Fajnie, wracam jeść. W tej sekundzie błogą ciszę rozdziera szczekanie. Pies sąsiadów. W mej głowie wybrzmiewa protest song o miejskich blokach wolnych od zwierzyny. Choć kocham zwierzątka bardzo. Jednak w tej chwili kocham tylko mojego śpiącego syna (który nie śpi, ale spać może w przyszłości, bliskiej, mam nadzieję). I kocham jedzenie. 
Dziedzic otwiera oczy. Nasłuchuje. Co robić? Jeśli powiem, że to piesek szczeka, to się zacznie rozmowa i nie daj Boże, Bobas przypomni sobie, że na ulicy Czereśniowej (taka seria książek) też jest piesek. I jeszcze gotów wstać i szukać tej książki. Jeśli nic nie powiem, to i tak zapyta. Będzie tak leżał i milczał pytająco. Zaryzykuję. To piesek szczekał, śpij już, Kochanie. Nie śpi, nasłuchuje. Piesek już milczy. Można nawet powiedzieć, że im bardziej Dziedzic nasłuchuje, tym bardziej psa nie słychać (jak w Puchatku, pamiętacie? Im bardziej Prosiaczek zaglądał do środka, tym bardziej Puchatka tam nie było). Ok, odpuścił temat. Pewnie zaśnie już, ułożył się na boczku, podłożył rączki pod policzek, nawet po mleko nie sięga. Tylko oczka zamknie i... stało się. Dojrzał był leżące obok materaca pudełko z kartami obrazkowymi. Mamo, daj to, chcę to oglądać. Śpij, Synuś, już jest późno. Mamo, chcę to oglądać, to jest mi potrzebne do rozwoju, Maria Montessori by mi pozwoliła. Synuś, masz mleko.
Omniomniom. Kotki dwa. W nóżki nie zimno? A może za ciepło? Szaro-bure obydwa. Mamo, daj z lewej, tu już nic nie ma. 
 A na kuchence w wielkim garze żałośnie bulgoce resztka wody.

czwartek, 23 lipca 2015

LeMatka chce mniej!

     Już od jakiegoś czasu dojrzewałam do tego. Rozmyślałam, wyobrażałam sobie, jak to będzie, zastanawiałam się od czego zacząć. Ale wiedziałam, że chcę mniej! Mniej gratów, mniej bałaganu, mniej chaosu i sytuacji, gdy tego, co potrzebne, nie mogę znaleźć w natłoku rzeczy. Mniej przedmiotów, które "może się przydadzą" i tych, których szkoda wyrzucić/oddać/sprzedać, bo... coś tam. Mniej rupieci, śmieci, materii nieożywionej, która zabiera przestrzeń i powietrze, a często nie pozwala się skupić i zmusza do ciągłego sprzątania, polegającego na przenoszeniu z jednego miejsca na drugie lub sprytnego maskowania w terenie lub wciskania za coś, np. za szafę, żeby nie było widać. A potem i tak to trzeba wyjąć, bo kurz kocha takie rejony, te wzniesienia i doliny pudełek, toreb, kartonów, te zakamarki drobiazgów stojących na każdym kroku, na każdym meblu, te sterty papierów, pomiędzy które tak przyjemnie się wcisnąć, gdy się jest kurzem. Kocha i chętnie się na nich, w nich i pod nimi zadomawia. LeMatka pomyślała: "Dość!". 
I zdecydowała, że wprowadzi w życie

m i n i m a l i z m

     Jeszcze w czasie, gdy Następca Tronu zamieszkiwał tymczasowo przytulną mą macicę, rozpoczęłam wicie dlań gniazda. Oczyściłam wtedy przestrzeń domu z ogromnej ilości przeróżnych papierów. Były to głównie wszelkiej maści gazety i czasopisma, które czekały na przejrzenie. "W tej jest ciekawy artykuł, o, to chcę przejrzeć, z tego wyciąć przepis, o, a w tej sto dwudziestej dziewiątej, licząc od prawej, też jest coś ciekawego i ja to na pewno chcę przeczytać..." Zrobiła się całkiem pokaźna sterta, a nawet kilka stert. Zaczęłam ambitnie, bo przeglądałam każdy periodyk, wycinając przepisy i skanując co ciekawsze treści "na potem". Część czytałam na bieżąco. Uświadomiłam sobie jednak, że jest to paskudna marnacja czasu, i zaniechałam jej po kilku dniach. Wynieśliśmy prasę i inne papiery na śmietnik, a raczej położyliśmy obok śmietnika, coby jakiś zbieracz makulatury mógł skorzystać. Część czasopism została też podrzucona na półki opatrzone napisem "Dary dla czytelników" w pobliskiej Bibliotece. Pozbycie się papierzysk nie zmieniło jakoś radykalnie naszego gniazda w oazę porządku, ale  był to kroku ku zmianie na lepsze.
     
     Minimalizm to życie bez zbytku, bez nadmiaru, bez przepychu. To świadomość, że lepiej wybrać "przeżywać, doświadczać, być" zamiast "kupować, gromadzić, mieć". To uwolnienie się od ciężaru dobytku materialnego. Postawienie na jakość, nie na ilość. To więcej przestrzeni i więcej czasu. Odrzucając bałagan, zarówno w rzeczach, jak i w nagromadzeniu zajęć, odrzucając pośpiech i gonitwę za posiadaniem, zyskuję więcej czasu i miejsca na to, co naprawdę dla mnie ważne. Wreszcie, minimalizm to podejście ekologiczne, ekonomiczne i ewangeliczne, czy też po prostu etyczne. Nie potrzebuję mieć więcej pieniędzy, żeby móc kupić więcej rzeczy. Odrzucając konsumpcjonizm, nie nakręcam zbędnej produkcji, generuję mniej śmieci, nie marnotrawię dóbr, przetrzymując je bezużytecznie latami, podczas gdy komuś mogłyby się przydać. 

Mnie to przekonuje, a Ciebie? :)
  
     Odkąd pamiętam, zawsze gromadziłam. W dzieciństwie zbierałam kartki pocztowe, naklejki, komiksy, pluszowe króliki, przypinki. Był nawet taki epizod, że w wieku 10 lat kolekcjonowałam wieczka po jogurtach.  Do tego oczywiście przeróżne pamiątki, od tych naprawdę cennych, czyli fotografii i listów, po te różne cholerstwa, nabyte za ostatni grosz na szkolnych wycieczkach. Przez całe dotychczasowe życie kupowałam olbrzymie ilości książek. I sporo ubrań, głównie jakieś oryginalne okazy z secondhandów. Teraz też kolekcjonuję rzeczy. Mąż także. Wiąże się to z naszymi pasjami, hobby i tym, czym akurat się zajmujemy. A zajęć jest dużo. Od kilku lat prowadzimy założone przez nas Stowarzyszenie skupiające pasjonatów kolejnictwa. Stąd pokaźna kolekcja kolejarskich czapek, mundurów i różnych drobiazgów. I oczywiście elektryczna kolejka. Prowadzimy też wspólnie internetowy projekt Retronomia. Tym razem więc zbiór przeróżnych naczyń i drobiazgów rodem z PRL. LeMatka tworzy rękodzieło w szerokim tego słowa znaczeniu. Są więc w naszym domu materiały do szycia maskotek, elementy do robienia biżuterii itp. I jeszcze winyle. LeOjciec pisze bloga o płytach winylowych, a ostatnio prowadzi też Klub Czarnej Płyty w pobliskiej Międzypokoleniowej Klubokawiarni. Kupujemy też książki, w naszym domu jest niezmiennie mnóstwo książek. A w przypadku LeMatki także tona ubrań.
     Podejmuję wyzwanie. Krok po kroku oczyszczać będę życiową przestrzeń z tego, co zbędne. Każdy mebel, każdy kąt mieszkania. Zaczynam od szafy. Potem ruszę dalej.
Ale nie tylko o rzeczy chodzi, ale też uwolnienie umysłu od zbędnych myśli, filtrowanie docierających do niego informacji.
Zwolnienie, celebrowanie momentu.
Zamiast rzeczy chcę zbierać przede wszystkim wspomnienia i nastroje. Relacje z ludźmi i ze światem. Radość dnia dzisiejszego zamiast materialnych planów na jutro, które to plany często tak wysoko stawiają nam poprzeczkę, że nic tylko popaść we frustrację.
Chcę cieszyć się z tego, co mam. Przyjąć, że to wystarczy i nie potrzebuję więcej. Mogę chcieć więcej, oczywiście. Ale nie muszę. Takie uwalniające odrzucenie jakiejkolwiek presji, by coś mieć, by mieć więcej, by coś posiąść, przywłaszczyć, zdobyć. Nie muszę. Tak jak nie muszę robić tysiąca rzeczy. Jak już wspomniałam, zajęć w moim życiu nie brakuje. Stowarzyszenie, Retronomia, blog, doktorat, różne formy społecznej aktywności. Dopóki widzę w czymś sens i sprawia mi to radość, albo daje satysfakcję, będę to robić. Ale wiem, że nie muszę, że mogę odpuścić na chwilę lub na dłużej. Że może być tego mniej, ale ważne, żeby miało to sens. Podsumowując, nie chodzi o to, żeby wszystkiego się pozbyć, niczego nie kolekcjonować, nie robić nic ponad to co konieczne i tylko usiąść w pustym pokoju i gapić się za okno, pijąc malutką kawkę w pożyczonej od sąsiadki filiżance. Rzecz w tym, żeby wszystko co mamy i robimy było dla nas rzeczywiście istotne.
Żeby przedmioty nie były celem samym w sobie, a konsumpcjonizm - sposobem na życie. 

Czasem mniej znaczy więcej.